كفاية الأثر : على بن الحسين عليهما السلام در بستر بيمارى كه به فوت آن حضرت انجاميد ، افتاد . فرزندان خود محمّد و حسن و عبداللَّه و عمر و زيد و حسين را جمع كرد و پسرش محمّد را وصى خود قرار داد و كنيه باقر بر او نهاد و سرپرستى برادرانش را به وى سپرد .
- هو يَبْقَرُ العِلمَ بَقْراً
شكافنده علم و دانش
v رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله - لِجابِرِ بنِ عبدِ اللَّهِ الأنصاريّ - : يا جابِرُ ، إنّكَ ستَبْقى حتّى تَلْقى وَلَدي محمّدَ بنَ عليِّ بنِ الحسينِ بنِ عليِّ بنِ أبي طالبٍ المعروفَ في التّوراةِ بالباقرِ ، فإذا لَقِيتَهُ فأقْرِئهُ مِنّي السّلامَ.
پيامبر خدا صلى الله عليه وآله- خطاب به جابر بن عبد اللَّه انصارى - : جابر ! تو چندان زنده مىمانى كه فرزندم محمّد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب را ، كه در تورات به باقر معرفى شدهاست ، مىبينى . هرگاه ديدارش كردى سلام مرا به او برسان .
v الإمامُ الباقِرُ عليه السلام : إنَّ الحَقَّ استَصرَخَني وَقَد حَواءُ الباطِلِ في جَوفِهِ ، فَبَقَرتُ عَن خاصِرَتِهِ وَاطَّلَعتُ الحَقَّ عَن حُجُبِهِ حَتَّى ظَهَرَ وَانتَشَرَ ، بَعدَ ما خَفيَ وَاستَتَرَ .
امام باقر عليه السلام : حق ، كه باطل ، آن را در شكم خود گرفته بود ، از من فرياد طلبيد ، و من پهلوى باطل را شكافتم و حق را از ميان پردههاى شكم آن درآوردم و از آن پس، حق، كه پوشيده و پنهان بود ، آشكار و منتشر شد.
v عَليُّ بنُ إبراهيمَ عَن أبيهِ : استَأذَنَ عَلى أبي جَعفَرٍ عليه السلام قَومٌ مِن أهلِ النَواحي مِنَ الشّيعَةِ ، فَأذِنَ لَهُم فَدَخَلوا فَسَألوهُ في مَجلسٍ واحِدٍ عَن ثَلاثينَ ألفَ مَسألَةٍ فَأجابَ عليه السلام وَلَهُ عَشرَ سِنينَ .
على بن ابراهيم از پدرش : گروهى از شيعيان نواحى و اطراف از امام باقر عليه السلام اجازه خواستند به حضور ايشان برسند . حضرت آنها را به حضور پذيرفت . آنان در يك جلسه سى هزار مسأله پرسيدند و ابو جعفر كه ده سال بيشتر نداشت همه آنها را پاسخ داد .
- فَضائِلُهُ عليه السلام
فضايل امام باقر
v الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : كانَ أبي عليه السلام كَثيرَ الذِّكرِ لَقَد كُنتُ أمشي مَعَهُ وَإنَّهُ لَيَذكُرُ اللَّهَ ، وَآكُلُ مَعَهُ الطَّعامَ وَإنَّهُ لَيَذكُرُ اللَّهَ ، وَلَقد كانَ يُحَدِّثُ القَومَ وَما يَشغَلُهُ ذلك عَن ذِكرِ اللَّهِ وَكُنتُ أرى لِسانَهُ لازِقاً بِحَنَكِهِ يَقولُ : لا إلِهَ إلّا اللَّهَ ، وَكانَ يَجمَعُنا فَيَأمُرُنا بِالذِّكرِ حَتَّى تَطلُعَ الشَّمسُ وَيَأمُرُ بِالقَرائَةِ مَن كانَ يَقرَأُ مِنّا وَمَن كانَ لا يَقرَأُ مِنّا أمَرَهُ بِالذِّكرِ .
امام صادق عليه السلام : پدرم عليه السلام بسيار ذكر خدا مىگفت ، هر وقت با ايشان راه مىرفتم مىديدم ذكر خدا مىگويد . هر وقت با ايشان غذا مىخوردم مىديدم ذكر خدا مىگويد . با مردم مشغول صحبت كردن بود ، امّا اين كار او را از ذكر خدا باز نمىداشت . مىديدم زبانش به كامش چسبيده است و لا اله الا اللَّه مىگويد ، او ما را جمع مىكرد و دستور مىداد تا هنگام طلوع آفتاب ذكر بگوييم . به كسانى از ما كه قرآن بلد بوديم مىفرمود قرآن بخوانيم و به كسانى كه قرآن خواندن نمىدانستند ، دستور مىداد ذكر بگويند .
v عنه عليه السلام : وَكانَ أبو جَعفَرٍ عليه السلام أحسَنُ الناسِ صَوتاً .
امام صادق عليه السلام : امام باقر عليه السلام خوش صداترين مردم بود .
v سُلَيمانُ بنُ قرمٍ : كانَ أبو جَعفَرٍ مُحَمَّدُ بنُ عليٍّ عليهما السلام يُجيزُنا بِالخَمسمِائَةِ دِرهَمٍ إلى السِّتِمائَةِ إلى الألفِ دِرهَمٍ وَكانَ لا يَمُلُّ مِن صِلَةِ الإخوانِ وَقاصِديهِ وَمُؤَمِّليهِ وَراجيهِ .
سليمان بن قرم : ابو جعفر محمّد بن على پانصد تا ششصد تا هزار درهم به ما صله و انعام مىداد ، و از صله دادن به برادران و ملاقات كنندگانش و كسانى كه به اميد و آرزوى كمكى نزد او مىآمدند ، خسته نمىشد .